Tijd om naar huis te gaan

Na...

• 44.156 kilometer en 53,5 uur vliegen;
• 5.000 kilometer rijden in een camper;
• 4.053 kilometer en 100 uur in de bus;
• 1.251 kilometer en 24,5 uur in de trein;
• vele kilometers lopen;
• 277 keer uit eten geweest te zijn;
• 6 landen te hebben aangedaan;
• 21 GB aan foto's en films vol te hebben geschoten;
• in 45 verschillende guesthouses, hotels of hostels geslapen te hebben;
• heel veel verschillende matrassen te hebben uitgeprobeerd;
• 9 x een tijdzone te hebben gepasseerd;
• 3 x een kakkerlak in de kamer te lijf te zijn gegaan;
• 114 dagen op reis met ontelbare mooie herinneringen;

...is het tijd om naar huis te gaan.

We willen jullie heel erg bedanken voor alle leuke reacties op de website. Geweldig dat zo veel mensen ons gevolgd hebben. Morgen eind van de ochtend, onze tijd, vertrekken we uit bali. Als er geen aswolken zijn dan komen we dinsdagavond aan. We kijken er naar uit om iedereen weer te zien, lekker Hollands te eten en in ons eigen bed te slapen!

Liefs

Oost Java en Bali

Vanuit Yogjakarta wilden we naar Bromo om de vulkaan te bekijken. We hebben bijna heel Java doorgereisd met de trein en dat beviel erg goed dus wilden we ook naar Bromo met de trein. We moesten overstappen in Surabaya. We hadden voor Yogjakarta naar Surabaya 'Ekseketif' treinkaartjes gekocht (zo noemen ze de 1e klasse) dus het was een hele comfortabele reis. Vanaf Surabaya hadden ze alleen maar 'Ekonomi' kaartjes (3e klasse). 'Bisnis' (2e klasse) en 'Ekseketif' waren niet beschikbaar. Dit was een minder comfortabale reis maar we kwamen uiteindelijk aan op de plaats van bestemming. Het was later dan gepland want de trein had vertraging en we moesten toch nog een stukje met een bus naar Bromo. We verheugde ons al op een goed bed, lekker uitslapen de volgende morgen en dan de vulkaan bekijken. Maarrrr... je kon de vulkaan alleen bekijken als je met een touroperator gaat en het leek die touroperators leuk om de zonsopgang te zien. Dat is het natuurlijk ook alleen betekende dit dat de wekker op 2:50 stond omdat je nog een stuk moest rijden. Maar het was meer dan de moeite waard. Prachtig uitzicht, een actieve vulkaan en weer hele mooie foto's! Weer een heel mooie reisherinnering.

De volgende dag (9 mei denken we. We zijn de dagen een beetje kwijt) zijn we verder gegaan met de trein naar de plaats waar de veerboot naar Bali gaat. Na een treinreis, boottocht en busrit kwamen we aan in Lovina, een plaats in het Noorden van Bali. Het laatste deel van de reis was erg spannend want we zaten in een busje waarvan de motor steeds uitviel terwijl we gewoon aan het rijden waren. Starten ging vervolgens niet of nauwelijks en het was al laat in de avond. En we waren natuurlijk net in een deel van Bali waar geen mens woont. Maar, we zijn er gekomen.

We hebben het noorden van Bali met de scooter verkend en zijn daarna naar Ubud (ongeveer in het midden van Bali) gegaan met de bus. Bali is heel erg mooi om doorheen te rijden en we genieten volop van de laatste weken. Morgen gaan we naar het zuiden van Bali om lekker op het strand te liggen en te surfen. Als het tenminste kan want het regent hier wel veel. De regentijd is een maand uitgelopen! We kregen vandaag ook een enorme plensbui op ons hoofd toen we ergens met de scooter reden.

Het aftellen is nu wel begonnen. We hebben nog een dag of 10 voordat we via Kuala Lumpur en Londen naar Amsterdam vliegen. We genieten nog elke dag van deze fantastische reis maar hebben ook wel weer zin om naar huis te gaan.

Van Jak- naar Yogjakarta

Na vier dagen in Jakarta zijn we verder gereisd. Wat een drukke stad is Jakarta zeg! Maar wat wil je met 9 miljoen mensen in een stad. Het was oppassen geblazen met oversteken, maar daar worden we (vooral Jort) steeds beter in. Ik ga dan aan het handje van Jort mee de straat over haha. We hebben het erg leuk gehad in Jakarta en lekker geshopt, maar het was weer tijd om verder te gaan. Ons volgende doel was Prabangaran, dit is een kustplaats in het zuiden van Java. We zijn eerst met de trein gegaan en het laatste stuk met de lokale bus. Wat een rit was dit weer! De chauffeur had flinke haast ondanks de vele bochten en hobbels in de weg...ook een zielig kippetje reisde met ons mee. Toch weer leuk om mee te maken. We hadden gelezen dat in Prabanganan surfles gegeven wordt, en dit is iets wat Jort nog graag wilde doen. Hij heeft 1 dag les genomen en zelf kunnen oefenen. Moet zeggen hij deed het best aardig. Daarna zat hij wel onder de schrammen van het surfbord en flinke spierpijn! Omdat er verder in het dorpje niet veel te beleven viel, zijn we na een dag weer verder gegaan.

We zijn met de bus en trein naar Yogjakarta gegaan. Hier willen we tempels gaan bezoeken. We zijn hier nu 2,5 dag. Het is een leuke stad met veel shopkraampjes en op zich wel wat toeristisch. Maar wel een stuk rustiger dan Jakarta. Er worden hier veel tourtjes aangeboden. Ook naar de tempels toe. Maar wij wilden zelf naar Borobudur met de lokale bus. Dus wij 's morgens ruim een uur wachten op de plek waar de bus zou langskomen, maar niks hoor, geen bus. Dus toen maar besloten om het georganiseerd te doen. Dus vanmorgen werden we om 5 uur opgepikt om eerst naar Borobudur te gaan. Het was een hele mooie tempel, zeker de moeite waard. Daarna naar een andere plek waar hindoeistische tempels staan, dit was ook heel erg mooi. Hebben een hele mooie dag gehad en wat van de geschiedenis van Java kunnen zien.

Morgen reizen we verder naar Bromo. We gaan weer eerst een stuk met de trein en daarna nog 2 uur met de bus. In Bromo willen we een vulkaan gaan bekijken. We zijn heel erg benieuwd hoe dit er uit zal zien.

Vanuit daar zullen we naar Bali gaan. En we gaan daar even lekker twee weekjes vakantie houden!

Na een rijst en reispauze zijn we in Jakarta

We hebben heerlijk een paar dagen op het strand gelegen op Koh Samui, over het eiland gereden met de scooter en lekker geluierd. We zijn daarna met de boot naar een ander eiland gegaan, Koh Phangan. Ook daar een paar dagen rommelen, brommeren en even iets anders eten dan rijst. Dat is wel een voordel van het verblijven in een toeristisch gebied want de rijst komt nu wel zo'n beetje onze oren uit.

We zijn van Koh Phangan met de boot terug naar Surat Thani gegaan en vanaf daar met de bus naar Phuket. Je wordt op zo'n reis wel weer 10 keer opgelicht en afgezet maar dat schijnt er bij te horen hier in het Zuiden van Thailand. Een groot verschil met het Noorden, Oosten en Bangkok waar de Thaien over het algemeen vriendelijk, behulpzaam en erg gul zijn. Maar we zijn aardig gewend aan het reizen dus ze kunnen ons niet makkelijk meer iets aansmeren. Het zou dus kunnen zijn dat we als we terug zijn heel erg achterdochtig overkomen, soms kortaf of bot zijn of je gewoon negerenals je wat vertelt. Maar dat leren we wel weer af. Sorry dus alvast.

In Phuket ook nog een paar dagen gerelaxed en genoten van de Starbucks koffie, het Heineken bier en het luie toeristje spelen. Vanaf Phuket zijn we vandaag gevlogen naar Jakarta. Wel weer even een omschakeling. Er wonen 9 miljoen mensen in Jakarta dus je kunt je voorstellen dat het er druk is. Het reizen is weer als een echte backpacker met locale bussen en met je tas op je rug zoeken naar een guest house. Maar we zijn erg benieuwd hoe Jakarta is, de eerste indruk is in ieder geval goed. En we zagen de rijstvelden alweer vanuit het vliegveld! Vanaf Jakarta gaan we waarschijnlijk verder met de trein reizen om uiteindelijk in Bali uit te komen. Maar ja, tot nu toe hebben we ons aan geen enkel plan gehouden dus we zullen wel weer zien.

Even lekker niets doen

Probeer maar eens 2 weken Myanmar samen te vatten.., we doen een poging.

Vol goede moed vertrokken we naar Yangon, Myanmar. We hadden al het een en ander opgezocht in de Lonely Planet over het land dus we dachten dat we goed voorbereid waren. Dachten... In het vliegtuig lazen we achterin het boek dat er geen pinautomaten zijn in Myanmar. GEEN ENKELE! En de banken die er zijn zijn niet toegankelijk voor buitenlanders. We hadden maarliefst 100 US Dollar op zak dus we waren al de eerste vlucht terug naar Bangkok aan het overwegen. Op het vliegveld kwamen we erachter dat je met een credit card in een hotel in Yangon geld op kon nemen. De commissie was 7,6 procent, exclusief de wisselkoers maar er was in ieder geval weer hoop.. We moesten alleen even een dag wachten want op zondag was het gesloten. Maandagochtend dus naar het hotel gegaan maar toen bleek dat alle US dollars (die je dan weer om kon wisselen voor de lokale munt) voor die dag al opgenomen waren door anderen dus nog een dag wachten. Dinsdagochtend was het gelukkig gelukt en konden we dus toch iets langer dan 48 uur in Myanmar blijven. Lekker zonder geldzorgen. Of niet? We wilden betalen bij het guesthouse maar daar werden onze dollars niet geaccepteerd. We wisten dat we geen oude biljetten konden gebruiken maar dat het zulke kniesoren waren.. We hadden goed opgelet in het hotel waar we geld hadden opgenomen of de biljetten er goed uitzagen maar het bleek niet voldoende. Als een biljet ooit dubbelgevouwen was, een klein kreukje had, een verkeerd serienummer of gewoon niet helemaal splinternieuw was dan werd het niet geaccepteerd. Gelukkig werden er wel een aantal biljetten geaccepteerd en kon je op de markt ook biljetten wisselen die niet helemaal gloednieuw waren maar het was toch weer even spannend.

Maar goed we hadden geld dus we konden van Yangon en Myanmar gaan genieten. Alles is anders in Myanmar. De mannen dragen rokken, je ziet weinig toeristen, stroom is er alleen tussen 22:00 en 10:00 uur, als je mazzel hebt. (De betere guesthouses hadden voor de andere uren een generator.) Verder is Myanmar stoffig, de mensen zijn heel vriendelijk, je mag niet over politiek praten, we werden overal aangesproken door de mensen, gmail en hotmail worden door de overheid geblokt en de media en de berichtgeving is volledig in handen van de overheid.

De eerste paar dagen hebben we rustig aan gedaan en Yangon bekeken. Een grote drukke stad met 5 miljoen inwoners. We waren weer echt een bezienswaardigheid voor de lokale mensen. Zo stonden we op een dag bij een tempel te kijken toen er een familie op ons af kwam en vroeg of ze een foto mochten maken. We dachten dat ze vroegen of wij een foto van hun wilde maken maar het was de bedoeling dat de familie met ons op de foto ging. Wij dus op de foto maar toen anderen dat zagen wilde die ook weer met ons op de foto!

Na een paar dagen Yangon wilden we de bus pakken richting Innle Lake, meer in het midden van Myanmar. We vroegen 2 bustickets bij de tourist information maar die vertelde ons dat bustickets minimaal 1 maand van te voren geboekt moesten worden omdat het vakantieperiode was! We hadden het nog bij een paar andere verkopers geprobeerd maar we konden geen kant op. Alle bussen naar alle bestemmingen in Myanmar waren vol.. Er zat niet veel anders op dan Myanmar na 5 dagen dan maar weer te verlaten. We wilden dus in het guesthouse vliegtickets gaan boeken maar dachten: ' we kunnen voor de zekerheid hier nog vragen of er bustickets zijn'. En jahoor, ze hadden nog 2 tickets voor de dag erna! We konden dus toch nog naar Innle Lake. En hoewel de busrit lang en vermoeiend was (14 uur heen en terug) was het meer dan de moeite waard. Een prachtig gebied waar we een mooie boot- en fietstocht hebben gemaakt.

Vandaag zijn we gevlogen naar Bangkok. Niet echt de plek waar je nu wilt zijn maar we hebben gelijk dezelfde dag een ticket naar Surat Thani (zuiden van Thailand) geboekt dus we blijven veilig op het vliegveld. Morgen gaan we vanaf Surat Thani met de boot naar Ko Samui. Lekker relaxen want het is wel vermoeiend om in Myanmar te reizen.

Het ziet rood in Bangkok

Hallo allemaal!

We hadden eigenlijk al vrij snel genoeg van Hua Hin. Het zou voor ons een weekje relaxen worden.Maar hetis daar ontzettend toeristisch en na 1 dag toch iets te optimistisch op het strand te hebben gelegen was ik (Frannie) toch best wel verbrand... Dus de dag erna zouden we toch niet zoveel kunnen doen behalve een beetje rond lopen. Dus we kregen weer de kriebelsen zijn de dag erna met de bus naar Bangkok gegaan. We hebben vantevoren de ambassade gebeld over de situatie in Bangkok. Daar werd gezegd als je maar uit de buurt van de demonstraties blijft is het veilig. Dat moet niet moeilijk zijn dachten we... dachten.... Want we stapten de bus uit bij het 'backpackers' gedeelte. En jahoor allemaal rode shirtjes, hmm. We zijn er maar met een boog omheen gelopen dus geen punt verder. Vanuit het guesthouse waar we verblijven horen we bijna iedere nacht een heeeelee boze meneer in de microfoon schreeuwen.

We hebben ineen paar dagen Bangkok verkend. We hebben gebruik gemaakt van de skytrain, boot, metro en heel veel gelopen. Bangkok is echt een enorm grote stad. We zijn weer op plaatsen geweest waar Tiki en ik een half jaar geleden ook waren, wel grappig dus. We vermaken ons prima. Ondertussen kunnen we het woord tuk-tuk? niet meer horen. Dit wordt ons ongeveer iedere meter gevraagd. Helaas hebben we het paleis niet kunnen zien vanwege de demonstraties. Maar wie weet gaan we daar nog heen als we van Birma terug komen en het weer wat rustiger is. Maar daar ziet het er voorlopig niet naar uit. De regering en de roodshirtjes houden beiden voet bij stuk.

De eerste dag zijn we naar de ambassade van Birma gegaan om een visum aan te vragen. Dit ging gelukkig zonder problemen, moesten een hoop papieren invullen, waaronder zelfs de vraag wat is je vaders naam, het zal allemaal wel. Twee dagen later konden we ze weer ophalen met stempel! Dus we kunnen!

De tweede dag gingen we gewoon een eind lopen. En jahoor kwamen we weer in de demonstraties terecht. Maar het was een demonstratie op de Thaise manier. Weer die hele boze meneer, maar verder waren de roodshirtjes lekker aan het slapen, of zitten.Of eten natuurlijk... Weinig gevaar dus haha. Vandaag waren er weer demonstraties aangekondigd, daar hebben ze zich wel aan gehouden. Ze liepen door de straten. En veel wegen waren geblokkeerd. Al het verkeer stond dus vast in de stad.

Ondertussen hebben we alle delen van Bangkok wel gezien, dus tijd om weer te gaan. We wilden een ticket boeken voor Birma. Maar omdat het voor de ochtend erna was kon dat helaas niet. Dus toen maar voor zondag geboekt. Ook prima want konden we vandaag (zaterdag) nog naar de grote weekendmarkt. Met ongeveer 15000 kraampjes. Wel heel gezellig maar ook ontzettend druk. De Thaise mensen zijn in het toeristische gedeelte bijna onbeschoft. Als je wilt betalen wordt het geld uit je handen gerukt. Er kan geen hallo of doei vanaf. En ze proberen ons uiteraard op te lichten. Daarintegen zijn de mensen buiten het toeristisch ontzettend vriendelijk en behulpzaam. Omdat we in gebieden zijn geweest waar bijna geen toerist komt hebben we dit verschil goed mee kunnen maken.

Dus morgen vertrekken we naar Birma, moeten half vijf s morgens ons bed uit. Want vliegen kwart over zeven. We zijn echt ontzettend benieuwd wat we daar allemaal te zien krijgen. We verwachten dat we in een hele andere wereld terecht komen. Dus ik heb deze dagen maar even goed westers gegeten nog, want verwacht straks heel veel rijst...

Hoe lang we er blijven is ook voor ons nog een groot vraagteken. Als het bevalt kunnen we vier weken blijven, zoniet dan zijn we snel weer weg. Ons motto van deze reis: we zien het allemaal wel.

Happy happy bird to yoehoehoehoe!

In het oosten van Thailand waren we een ware attractie. Op straat, in de bus en in de trein werden we aangegaapt alsof we van mars komen. DeThaise mensenwaren erg nieuwsgierig naar waar we vandaan kwamen maar ook heel vriendelijk. We kregen in een restaurant whiskey aangeboden, in de trein pannekoeken en werden op straat uit het niets aangesproken met 'Hello how can I help?'

We zijn van Ubon naar Nakhon Rasichima met de trein gereden. Vanaf daar was het nog maar 1,5 uur met de bus naar Phimai, het dorp waar Sukalaya vandaan komt. We zijn daar naar toe gegaan om Sukalaya en haar familie te ontmoeten. We werden heel erg gastvrij ontvangen en vonden het fantastisch om twee dagen met de Thaise mensen te leven. Overdag was het vooral een beetje 'rommelen' zoals Sukalaya het omschrijft. Het is niet uit te leggen wat het precies betekent maar je vermaakt je de hele dag en kunt aan het eind van de dag nou niet echt zeggen wat je gedaan hebt. Heerlijk. Tegen de avond komt de familie bij elkaar. De BBQ's worden aangestoken en het eet feest kan beginnen. Je weet nooit hoeveel mensen er komen maar er is altijd meer dan genoeg heerlijk eten. Toen de familie door had dat Jort de 20e jarig was werd het 'Happy birthday' geoefend. De volgende dag stonden ze opeens met een taart met onze namen erop klaar en begon de hele familie te zingen. De Thaise versie was iets anders dan dat wij kennen maar zeker niet minder leuk. De tekst luidde: Happy happy bird to yoehoehoehoe! Bedankt voor de fantastische verjaardag Sukalaya en familie!

We zijn de 21e weer verder gegaan. Nu naar het strand van Hua Hin, ongeveer 300 kilometer onder Bangkok. Het guesthouse waar we slapen is letterlijk in zee gebouwd. Als je het raam open doet zou je zo de zee in kunnen springen! Als we er genoeg van hebben pakken we de bus naar Bangkok, als het er iets rustiger is.