Vol goede moed vertrokken we naar Yangon, Myanmar. We hadden al het een en ander opgezocht in de Lonely Planet over het land dus we dachten dat we goed voorbereid waren. Dachten... In het vliegtuig lazen we achterin het boek dat er geen pinautomaten zijn in Myanmar. GEEN ENKELE! En de banken die er zijn zijn niet toegankelijk voor buitenlanders. We hadden maarliefst 100 US Dollar op zak dus we waren al de eerste vlucht terug naar Bangkok aan het overwegen. Op het vliegveld kwamen we erachter dat je met een credit card in een hotel in Yangon geld op kon nemen. De commissie was 7,6 procent, exclusief de wisselkoers maar er was in ieder geval weer hoop.. We moesten alleen even een dag wachten want op zondag was het gesloten. Maandagochtend dus naar het hotel gegaan maar toen bleek dat alle US dollars (die je dan weer om kon wisselen voor de lokale munt) voor die dag al opgenomen waren door anderen dus nog een dag wachten. Dinsdagochtend was het gelukkig gelukt en konden we dus toch iets langer dan 48 uur in Myanmar blijven. Lekker zonder geldzorgen. Of niet? We wilden betalen bij het guesthouse maar daar werden onze dollars niet geaccepteerd. We wisten dat we geen oude biljetten konden gebruiken maar dat het zulke kniesoren waren.. We hadden goed opgelet in het hotel waar we geld hadden opgenomen of de biljetten er goed uitzagen maar het bleek niet voldoende. Als een biljet ooit dubbelgevouwen was, een klein kreukje had, een verkeerd serienummer of gewoon niet helemaal splinternieuw was dan werd het niet geaccepteerd. Gelukkig werden er wel een aantal biljetten geaccepteerd en kon je op de markt ook biljetten wisselen die niet helemaal gloednieuw waren maar het was toch weer even spannend.

Maar goed we hadden geld dus we konden van Yangon en Myanmar gaan genieten. Alles is anders in Myanmar. De mannen dragen rokken, je ziet weinig toeristen, stroom is er alleen tussen 22:00 en 10:00 uur, als je mazzel hebt. (De betere guesthouses hadden voor de andere uren een generator.) Verder is Myanmar stoffig, de mensen zijn heel vriendelijk, je mag niet over politiek praten, we werden overal aangesproken door de mensen, gmail en hotmail worden door de overheid geblokt en de media en de berichtgeving is volledig in handen van de overheid.

De eerste paar dagen hebben we rustig aan gedaan en Yangon bekeken. Een grote drukke stad met 5 miljoen inwoners. We waren weer echt een bezienswaardigheid voor de lokale mensen. Zo stonden we op een dag bij een tempel te kijken toen er een familie op ons af kwam en vroeg of ze een foto mochten maken. We dachten dat ze vroegen of wij een foto van hun wilde maken maar het was de bedoeling dat de familie met ons op de foto ging. Wij dus op de foto maar toen anderen dat zagen wilde die ook weer met ons op de foto!

Na een paar dagen Yangon wilden we de bus pakken richting Innle Lake, meer in het midden van Myanmar. We vroegen 2 bustickets bij de tourist information maar die vertelde ons dat bustickets minimaal 1 maand van te voren geboekt moesten worden omdat het vakantieperiode was! We hadden het nog bij een paar andere verkopers geprobeerd maar we konden geen kant op. Alle bussen naar alle bestemmingen in Myanmar waren vol.. Er zat niet veel anders op dan Myanmar na 5 dagen dan maar weer te verlaten. We wilden dus in het guesthouse vliegtickets gaan boeken maar dachten: ' we kunnen voor de zekerheid hier nog vragen of er bustickets zijn'. En jahoor, ze hadden nog 2 tickets voor de dag erna! We konden dus toch nog naar Innle Lake. En hoewel de busrit lang en vermoeiend was (14 uur heen en terug) was het meer dan de moeite waard. Een prachtig gebied waar we een mooie boot- en fietstocht hebben gemaakt.

Vandaag zijn we gevlogen naar Bangkok. Niet echt de plek waar je nu wilt zijn maar we hebben gelijk dezelfde dag een ticket naar Surat Thani (zuiden van Thailand) geboekt dus we blijven veilig op het vliegveld. Morgen gaan we vanaf Surat Thani met de boot naar Ko Samui. Lekker relaxen want het is wel vermoeiend om in Myanmar te reizen.